อลิซ สก็อตต์ เป็นคนมองโลกในแง่ดีเสมอ และยังคงฝันถึงโอกาสที่จะได้เขียนหนังสือเป็นของตัวเอง ส่วนเฮย์เดน แอนเดอร์สัน เป็นนักเขียนเจ้าของรางวัลพูลิตเซอร์ผู้เปี่ยมไปด้วยพลัง ทั้งคู่มาอยู่ที่เกาะลิตเติลเครสเซนต์อันอบอุ่นแห่งนี้ด้วยเหตุผลเดียวกัน นั่นคือการเขียนชีวประวัติของหญิงชราคนหนึ่งที่ไม่มีใครได้พบเห็นมานานหลายปี หรืออย่างน้อยก็เพื่อพบกับหญิงชราวัยแปดสิบกว่าปีที่อ้างว่าเป็นมาร์กาเร็ต ไอเวส ทายาทผู้โศกเศร้า อดีตเจ้าหญิงแห่งหนังสือพิมพ์แทบลอยด์ และลูกสาวของหนึ่งในตระกูลที่มีชื่อเสียง (และอื้อฉาว) ที่สุดในศตวรรษที่ 20
เมื่อมาร์กาเร็ตเชิญทั้งคู่มาทดลองงานเป็นเวลาหนึ่งเดือน หลังจากนั้นเธอจะเลือกคนที่ได้เขียนเรื่องราวของเธอ มีสามสิ่งที่เป็นแรงผลักดันให้อลิซตั้งใจทำงาน นี้
หนึ่ง: อลิซเป็นคนชอบผู้คน ซึ่งหมายความว่าคนส่วนใหญ่มักจะชอบอลิซ และเธอมีเวลาหนึ่งเดือนเต็มที่จะเอาชนะใจหญิงผู้มีชื่อเสียงคน
นี้ สอง: เธอพร้อมสำหรับงานนี้และโอกาสที่จะสร้างความประทับใจให้กับครอบครัวที่ไม่เคยประทับใจอะไรกับผลงานของเธอเลย ด้วยหนังสือที่ตีพิมพ์อย่างจริงจัง
สาม: เฮย์เดน แอนเดอร์สัน ผู้ซึ่งไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับการสูญเสียหนังสือเล่มนี้ กลับจ้องมองเธอด้วยสายตาที่สั่นคลอนอย่างรุนแรงจนบ่งบอกว่าเขาเห็นเธอเป็นคู่แข่ง
แต่ปัญหาคือ มาร์กาเร็ตเล่าเรื่องราวของเธอให้พวกเขาฟังเพียงบางส่วนเท่านั้น ซึ่งพวกเขาไม่สามารถแลกเปลี่ยนกันเพื่อนำมาประกอบกันได้ เพราะข้อตกลงรักษาความลับที่เข้มงวด และความปรารถนาอันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาในทุกครั้งที่อยู่ห้องเดียวกัน
และมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าเรื่องราวของพวกเขา—เช่นเดียวกับเรื่องราวที่มาร์กาเร็ตกำลังเล่า—อาจเป็นปริศนา โศกนาฏกรรม หรือบทเพลงรัก...ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนเล่า
No comments:
Post a Comment